Dit artikel over dankbaarheid binnen Aikido is geschreven door Linda Keogh, van de Northampton Ki Aikido Club
. Het is geschreven in december 2019.
Nu het nieuwe jaar voor de deur staat, ben ik geneigd om even stil te staan bij het afgelopen jaar. Vooral omdat ik nu alweer ruim drie jaar Ki Aikido beoefen. Ik denk terug aan de lessen die ik heb geleerd en de redenen om deze iets meer dan drie jaar van mijn leven te vieren. Die jaren hebben enorme veranderingen teweeggebracht, aangewakkerd door mijn beoefening.
Terwijl ik hierover nadenk, komt één bepaald thema steeds weer naar voren, en dat is dankbaarheid.
Niet alleen in de zin van waardering voor mijn clubgenoten en hun eindeloze geduld en steun. Of mijn geweldige Sensei voor zijn schijnbaar grenzeloze vriendelijkheid en medeleven. Vooral als ik hem voor de honderdste keer vertel dat ik iets niet begrijp. Het is meer dan dat, ook al zijn deze dingen erg belangrijk voor mij.
Dankbaarheid, geleerd door deze daden van aandacht op de mat, sijpelt door in mijn kijk op het dagelijks leven. Daardoor raak ik niet meer van streek door de ups en downs in mijn leven, maar ontwikkel ik een oprechte dankbaarheid voor de kleine dingen in het leven die een positieve waarde hebben. Dingen die ik enkele jaren geleden zou hebben gemist. Zoals het opmerken van een prachtige zonsondergang of een onverwachte glimlach van een vreemde. Op die manier ben ik continu aan het oefenen, ook al sta ik niet op de mat.
Zelfs als ik een situatie tegenkom die oprechte droefheid of zorgen met zich meebrengt, leer ik langzaam mezelf een vraag te stellen. "Wat kan ik hiervan leren?". Op dezelfde manier kan ik soms mijn uke niet bewegen tijdens de training. In plaats van aan te nemen dat ze gewoon onhandig zijn, vraag ik mezelf af: "Wat moet ik anders doen om deze oefening te laten slagen?". Ik zie het antwoord misschien niet meteen. Het kan nog wel even duren. Maar door het vertrouwen dat langzaam in mij is gegroeid door consequent te oefenen, weet ik dat ik er uiteindelijk wel zal komen. Maar is dat niet hoe het leven is?
Linda Keogh