Ik ben meer dan 40 jaar geleden, toen ik eind twintig was, begonnen met aikido. Op mijn eerste dag op de mat was ik onder de indruk van een eenvoudige demonstratie van Ki en werd ik door de vriendelijke Sensei (leraar) en mijn medeleerlingen (aikidoka) aangemoedigd om te leren mezelf te verdedigen tegen een basisaanval.
In de jaren daarna – die uiteindelijk decennia werden – vond ik het leuk om te leren hoe ik op allerlei aanvallen kon reageren zonder agressief te zijn of opzettelijk pijn te doen. Sterker nog, naarmate ik hogerop kwam in de Dan-graden (zwarte banden), werden de aanvallen en verdedigingen realistischer en veel sneller.
Ondertussen daagde de subtiele, zachte en toch effectieve kracht van ki mijn denken en overtuigingen uit. Ik ontdekte dat ik geen kracht nodig had om mezelf te verdedigen – alleen ki. Maar als je online over ki leest, denk dan niet te veel na over wat ermee gebeurt – ontdek gewoon zelf hoe effectief het is door lessen te volgen.
Aikido heeft me het vertrouwen gegeven om moeilijke situaties in het dagelijks leven het hoofd te bieden zonder conflicten of agressie te veroorzaken. En het beste van alles is dat er in Ki Aikido geen wedstrijden zijn met winnaars en verliezers, waarbij ik iemand anders in elkaar moest slaan. Er waren wel regelmatig examens om te laten zien wat ik had geleerd en om ervoor te zorgen dat ik het natuurlijk correct bleef doen.
Aikido heeft mijn evenwicht, conditie en flexibiliteit verbeterd, terwijl ik heb geleerd om veilig te rollen en te vallen – wat allemaal een grote hulp is nu ik 70 ben en een knieprothese heb. Verbazingwekkend genoeg beoefen ik nog steeds aikido, hoewel ik mezelf niet meer over de matten kan gooien zoals ik dat deed toen ik in de dertig was.
Wayne Harris,
Filton Ki Aikido club