Dit artikel beschrijft een Franse reis door Aikido. Adam de Lichana, vertegenwoordiger van de Ki Federatie in Parijs, Frankrijk (AFKA), heeft ons vriendelijk zijn verhaal ter beschikking gesteld.
In 1992, tijdens een periode van depressie, adviseerde mijn psycholoog me om weer met aikido te beginnen. Ik was op 17-jarige leeftijd begonnen bij de Aikikai, met een leraar die was opgeleid door Noro Sensei. Een beoefening die ik een paar jaar later moest stoppen, nadat ik mijn been had gebroken tijdens het skiën.
Een bevriende acteur vertelde me over de zeer jonge Franse Vereniging voor Ki Aikido (AFKA) die Sensei Saleem net had opgericht. Deze was vlak bij mijn huis gevestigd en de meeste leden waren acteurs. Een uitstekend idee! Ik sloot me aan bij zijn groep, gevolgd door mijn vriendin Christine, die ook was gecharmeerd van de ontdekking van Ki Aikido.
Op dat moment was Saleem blauwe band. Hij had amper twee jaar ervaring en ging regelmatig naar Burnham-on-Sea om de lessen van Sensei William te volgen. Elke keer kwam hij terug naar Parijs met de antwoorden op de technische vragen die we ons hadden gesteld. Deze antwoorden waren voor ons als kostbare schatten, omdat we er zo lang op hadden moeten wachten.
De principes van lichaams- en geestcoördinatie fascineerden me. Saleem, die in de beroepsopleiding werkte, wist er heel nauwkeurig over te praten. Niet alleen in de dojo, maar ook daarna in het café. We hebben ook heel wat feestjes bij elkaar thuis gehad… En dat alles droeg bij aan ons plezier en onze algemene goede humeur.
Mijn eerste zomercursus, in Mark Village Hall in 1993, was voor mij drie weken puur geluk. De ontmoeting met Sensei Williams en Sensei Margaret was doorslaggevend. Niet alleen de precisie en het universalisme van hun onderwijs, maar ook hun openheid, hun vriendelijkheid en hun gedragscode. Ik kwam terug van deze eerste zomer, definitief overtuigd door deze tweede familie. En door de charmes van Engeland en zijn inwoners, en ook door hun verschillen.
Vervolgens vroeg Saleem me in Parijs om hem af en toe te assisteren op de tatami. Later werd ik zijn vaste assistent en op een dag zou ik hem vervangen aan het hoofd van AFKA. Ik was toen 2e dan. Hij wilde onze vereniging verlaten om zich volledig te wijden aan de training in geweldloze communicatie. Deze communicatiemethode lijkt op Ki Aikido, waarvan het bepaalde principes overneemt (waaronder "Verplaats jezelf in je partner"). Het draagt bij aan het oplossen van conflicten in het dagelijks leven, zowel op emotioneel als op professioneel vlak.
Het was 1998. Sensei Williams en Sensei Margaret vroegen me toen om Saleem te vervangen als vertegenwoordiger van de Ki Federatie in Parijs. Ik accepteerde dit met plezier, wetende welke verantwoordelijkheden dit met zich meebracht en hoeveel tijd het zou kosten. Van de ene op de andere dag was ik als nieuwe voorzitter van de vereniging verantwoordelijk voor AFKA. Ik was ook de enige leraar die drie lessen per week gaf. Ik hield me ook bezig met de communicatie en de relaties met de sportdiensten van het stadhuis van Parijs. Een fulltime baan dus, naast mijn werk als journalist en hoofdredacteur.
Sindsdien hebben andere voorzitters elkaar opgevolgd (Dominique, Daniel Derrien, Christine, Françoise en vandaag Marc), evenals andere leraren die de oprichting van ons AFKA College of Teachers mogelijk hebben gemaakt: Françoise Desportes (voormalig assistente van Sensei Margaret, die ons wapenlessen gaf), Françoise Lorente, Daniel, Christine, Thomas, Vincent, Léon, Jean-Claude en Lionel.
De jaren zijn voorbijgegaan. Mijn lichaam moet zich vandaag de dag aanpassen, maar de beoefening blijft voor mij een fysieke en mentale levensstijl, een manier van zijn en gedragen in het dagelijks leven. In de dojo natuurlijk, maar bovenal "in het dagelijks leven", zoals Sensei Williams aanbeveelt. Het stelt me in staat om gecentreerd te blijven, goede reflexen te behouden en een mentaliteit van delen en communiceren te bevorderen.
Als vertegenwoordiger van de Ki Federatie streef ik er altijd naar om door te geven wat Sensei Williams, Sensei Margaret en de andere Sensei's van de Ki Federatie mij hebben geleerd. Ik probeer zo dicht mogelijk bij hun leer te blijven, zonder de filosofie te verdraaien, en tegelijkertijd mijn eigen persoonlijkheid te behouden.
Ik kijk ernaar uit jullie allemaal op de mat te zien.
Adam de Lichana