Waarom dan aikido?
Het was maart 1996 en ik naderde snel de 30, mijn voetbalbenen waren al aan het verouderen en ik dacht na over wat ik in plaats daarvan zou kunnen doen. Rond die tijd stelde een vriend voor om naar de bioscoop te gaan om een film te kijken met Steven Seagal in de hoofdrol, genaamd Nico. Ik was onder de indruk van wat ik zag en wilde meer weten, dus ging ik naar de plaatselijke bibliotheek (in die tijd was er nog geen internet enz.). Ik ontdekte dat wat ik had gezien aikido was en ik was vastbesloten om er meer over te leren. Na wat onderzoek ben ik begonnen bij een Aikikai-club in Worcester. Het zag er op het eerste gezicht goed uit, maar door de Japanse commando's en mijn trage leervermogen was ik totaal verloren tijdens de training.
Ik was verloren en gedesillusioneerd en ging dus weer voetballen. Na een van de sessies ging ik naar een plaatselijke krantenwinkel om een frisdrank te kopen. Daar werd mijn aandacht getrokken door een advertentie voor iets dat 'Ki Aikido' heette. De club kwam bijeen in Kidderminster en werd geleid door Sensei Barry Macrow. Ik ging kijken en was meteen verkocht. Dit was wat ik zocht en ik kon niet wachten om op de mat te stappen. Dat was 28 jaar geleden en ik ben er nog steeds, zonder ooit achterom te hebben gekeken!
Wat is er zo bijzonder aan Ki Aikido?
Aikido heeft natuurlijk veel voordelen, maar voor mij persoonlijk is het vooral de sociale kant, een geweldige groep mensen. Aikido zelf heeft me zelfvertrouwen en rust gegeven en heeft me geholpen mijn ego te verminderen. In het begin leek het behalen van banden het belangrijkste, maar kort nadat ik mijn 1e Dan had behaald, verdween dat allemaal. Ik besefte dat dit het minst belangrijke onderdeel was en dat ik in ieder geval bewust onbewust en nederig was.
Ik geloof nu dat wat je op de mat leert, je ook in het dagelijks leven kunt toepassen. De geest van Aikido doordringt het leven zelf, niet in de laatste plaats in de omgang met mensen en het oplossen van levensvraagstukken.
Find a club near you
Ik denk dat een van de interessantste aspecten van aikido voor mij is dat je denkt dat je iets weet, maar later ontdekt dat je het slechts tot op zekere hoogte weet en dat alles relatief is. Ondanks mijn vele jaren van beoefening besef ik nu dat er altijd meer te leren valt, maar dat is juist wat het zo interessant maakt.
Een van de meest opvallende momenten uit mijn tijd bij Aikido was tijdens een cursus op het hoofdkantoor onder leiding van Sensei Williams. Mijn partner en ik hadden moeite met de 11e vorm Kokyunage en ik zei dat ook, waarop sensei antwoordde: 'Ik waardeer je eerlijkheid, jongen, kijk maar eens'. Vervolgens gooide hij zowel mijn partner als mijzelf omver. Het vreemde was dat het er niet uitzag of voelde alsof hij ons op enigerlei wijze had aangeraakt. Het resultaat was echter dat ik het gevoel had dat een bliksemflits me op de grond had geworpen, mijn bril schoot over de mat en ik dacht bij mezelf: 'Wauw, dit is Ki', maar op een niveau dat mijn begrip ver te boven ging!
De tijd gaat verder en dingen veranderen.
Nadat Sensei Barry met pensioen ging, bleef ik trainen onder Sensei Ian Drew, die me nu al 17 jaar lesgeeft – wat vliegt de tijd als je plezier hebt.
Ongeveer zes jaar geleden was ik buiten in mijn achtertuin een Jo kata aan het oefenen en gebruikte ik de weerspiegeling in een raam om mijn lichaamshouding en armposities te controleren. Ik merkte dat mijn rechterarm niet zo vrij bewoog als mijn linkerarm. In eerste instantie dacht ik er niet veel over na, maar daarna bleef het me opvallen telkens als ik mezelf in het raam of de spiegel zag. Na verloop van tijd merkte ik dat ik af en toe drank morste en moeite had om mijn overhemd dicht te knopen, dus besloot ik naar mijn huisarts te gaan. Ze wist niet precies wat het was, maar besloot (gelukkig) me door te verwijzen naar een neuroloog, die, zo bleek later, 35 jaar ervaring had. Ik verwachtte een lange reeks tests en ging naar mijn afspraak. Bij aankomst klopte ik op zijn deur.
"Kom binnen en ga zitten", zei hij.
"Sta op en loop naar de deur", instrueerde hij me.
Toen ik weer ging zitten, zei hij plotseling: "U heeft Parkinson!"
Op dat moment besefte ik dat mijn leven nooit meer hetzelfde zou zijn.
Kort gezegd betekent Parkinson vooral dat je last hebt van tremoren in verschillende delen van het lichaam. In het begin treft het slechts één kant van het lichaam, maar later, vanwege het degeneratieve karakter ervan, treft het beide kanten. Het veroorzaakt ook trage bewegingen of bradykinesie en verstijving van de gewrichten. Een ander langetermijneffect is constante vermoeidheid doordat het lichaam voortdurend trilt; het verbrandt gewoon je energiereserves.
Toen ik terugkeerde naar mijn club, vertelde ik Sensei Ian over mijn diagnose en hij was natuurlijk erg begripvol en stond me toe mijn Aikido-training aan te passen aan die van de anderen. Gelukkig is de aard van Ki zodanig dat deze factoren de stroom ervan niet lijken te belemmeren, waardoor ik nog steeds mijn Aikido kan beoefenen en ervan kan genieten. Ik denk zelfs dat ik daardoor de vreugde van Aikido meer ben gaan waarderen. In plaats van me te hinderen, vind ik Aikido juist een zeer heilzame oefening die goed is voor mijn hart, evenwicht en wanneer ik me er echt in verdiep, stopt het bijna mijn trillen. Er is echter een ironie aan het begin van een les, tijdens de Ki-ontwikkeling doet Sensei de handenschuddingsoefening om de spanning in het lichaam los te laten. Ik glimlach dan vaak in mezelf en zeg tegen Sensei: 'Ik heb de hele dag geprobeerd om te stoppen met trillen!
Ik betwijfel of ik nog 28 jaar zal blijven oefenen, maar ik ben wel van plan om zo lang mogelijk door te gaan met het beoefenen van deze prachtige kunst (tot ik niet meer kan bewegen) en daarom wil ik van deze gelegenheid gebruikmaken om mijn oprechte dankbaarheid te betuigen.
Aan Sensei K Williams, Sensei Margaret, Sensei Barry Macrow en Sensei Ian Drew voor al hun jarenlange toegewijde lessen, ook aan alle huidige en voormalige leden van de Ki Federation voor hun beoefening en ten slotte aan de kunst van Ki Aikido zelf voor het verrijken van mijn leven.
Martin Brandt 4e Dan
Cradley Ki Aikido Club