James Knight begon in 1993 met aikido. Toen hij voor zijn werk een paar jaar in het buitenland verbleef, opende hij zijn eerste club in een universiteit in het zuiden van Thailand. Later, terug in Groot-Brittannië, leidde hij zeven jaar lang de Cambridge Ki Aikido Club, voordat hij naar Schotland verhuisde en de Lochaber Club opende.
Wanneer ben je begonnen en waarom wilde je aikido proberen?
In 1993 was ik student in het centrum van Londen en stond ik te wachten op een vriend om iets te gaan drinken. Er liep een man langs me heen die iets droeg wat leek op een zwarte pyjama met een zwarte rok.
"Pardon, ik moet het gewoon vragen: wat ben je aan het doen?"
"Waarom kom je niet kijken?" antwoordde hij.
En dat was dat.
Ik had in de afgelopen drie jaar in drie verschillende wijken gewoond en was in elke wijk lid geworden van een tai chi-club. Elke club leerde een andere vorm en kwam maar één keer per week bijeen. Omdat ik dat frustrerend vond, was ik op zoek naar iets waar ik vaker kon trainen en dat toch gericht was op persoonlijke ontwikkeling. Bestond zoiets?
De man in de zwarte pyjama demonstreerde een onbuigzame arm, die ik al kende uit tai chi, dus ik wist dat ik op de goede weg was. Toen liet hij me zien hoe je iemands arm met slechts twee vingers kon buigen. Aha!
"Tot volgende week!", zei ik, terwijl ik wegging om iets te drinken.
De Piccadilly-club van Bob Fletcher (later de Bloomsbury-club) was een levendige dojo, waar vooral twintigers kwamen, dus we trainden met veel energie, gingen daarna met veel energie iets drinken en zetten onze training zelfs voort in Ceroc-danslessen op avonden waarop we geen aikido deden, met veel energie. Sensei Bob was een interessante, grappige en vriendelijke man die ons allemaal met veel vaardigheid en geduld naar de zwarte band bracht.
Daarna nam Sensei Tim Brown het over (tegenwoordig geeft hij les in Letchworth). Hij was slechts enkele maanden de oudste leerling van de club, maar door hard te werken en zich volledig in te zetten versnelde hij zijn leerproces om ons vooruit te helpen. Hij gaf mij les tot en met de 2e en 3e dan.
In die tijd verhuisde Sensei Ian Aitkenhead naar Londen en organiseerde onze club zijn maandelijkse lessen voor gevorderden op zondagochtend. We waren steevast de avond ervoor ergens gaan dansen en studeerden dan met Sensei Aitkenhead, voordat we allemaal naar de plaatselijke pub gingen om de krant te lezen. Perfect!
Wat vind je het leukst aan trainen?
Elke keer als ik een oefening introduceer, zegt mijn partner Mai: "Ooh, mijn favoriet!", en zo voel ik me ook. Alles is fascinerend; niets is afgerond; er valt altijd meer te leren.
Hoewel lesgeven iets anders is dan les krijgen, vereisen beide dat ik mijn dag achter me laat en me zo volledig mogelijk concentreer op wat er hier en nu is. Soms is dat een godsgeschenk!
Als docent heb ik ook het voorrecht om te zien hoe mensen het beste uit zichzelf halen en volledig open zijn over hun uitdagingen en worstelingen. In een studie als deze kun je je nergens verstoppen – je kunt je niet lang doorzetten – en dus heb ik de taak om mijn studenten te ontmoeten waar ze ook zijn (goede dag? slechte dag?) en hen aan te moedigen om terug te keren naar een positieve gemoedstoestand, en van daaruit naar een betere gemoedstoestand. En dat helpt mij ook.
Hoe profiteer je hiervan buiten de mat?
Het leven heeft me de laatste tijd veel uitdagende gesprekken met zorgprofessionals opgeleverd. Het begrijpen van hun standpunt is essentieel om mezelf gehoord te krijgen, en dus volgt bijna elk gesprek de stappen van onze vijf principes van Ki Aikido.
Op slechte dagen wijk ik af van die principes en zijn de gesprekken frustrerend en vervelend omdat ik mijn punt niet duidelijk kan maken. Op betere dagen merk ik dat die principes ons allemaal helpen om door de moeilijke wateren van het gesprek te navigeren, zodat we meer kans hebben om de informatie te krijgen die we nodig hebben om samen vooruit te komen.
De eerste stap in dat alles is natuurlijk het herstellen van mijn evenwicht, wat ik doe door volledig te ontspannen en aan mijn One Point te denken. Dat veroorzaakt een rustige elektrische trilling door mijn hele lichaam, die me helpt om tijdens de gesprekken levendig en doelgericht te blijven.
Beschrijf Aikido in 3 woorden
- Levensveranderend: ik heb mijn partner Mai gevonden en ben verliefd op haar geworden door Aikido, en ik heb vrienden voor het leven gemaakt.
- Leuk: het gaf me focus en vriendschappen toen ik in mijn twintiger jaren net naar Londen was verhuisd; die vriendschappen zijn in de afgelopen 30 jaar alleen maar hechter geworden; we eindigen altijd met lachen en dat is het beste medicijn.
- Betrouwbaar: Aikido biedt een belichaamde waarheid, niet alleen door intellectuele overtuiging, maar ook door daadwerkelijke ervaring. Die waarheid heeft een thuis gevonden in mijn lichaam, wat betekent dat ik in moeilijke situaties open en geduldig kan blijven tegenover mensen met wie ik het oneens ben.
Wat is je favoriete oefening en techniek?
Mijn favoriete oefening is degene die ik aan het bestuderen ben.
Maar eigenlijk is mijn favoriete oefening het helpen van mijn studenten – het ontwikkelt mijn geduld en medeleven en het moedigt me aan om mijn geest meer te verruimen.
Mijn favoriete techniek? Nee, technieken zijn niet het belangrijkste, toch? Ze zijn slechts de vinger die naar de maan wijst, dus ik probeer verder te kijken dan de techniek, naar spontane Aikido.
Mijn favoriete techniek is degene die me verrast. Waar ik naar mijn partner kijk en zij naar mij, en we allebei hetzelfde denken: hoe is dat gebeurd?
Wat is de belangrijkste les die aikido je heeft geleerd?
Aikido blijft me eraan herinneren dat we allemaal gewoon ons best doen.
Ik heb het geluk dat ik een praktijk en een kader heb gevonden die daarbij helpen. We verdienen allemaal compassie en steun (dat kan geduld zijn, maar ook een streng gesprek).
Als ik zie hoe mijn leerlingen aan zichzelf werken, word ik eraan herinnerd hoe briljant mensen kunnen zijn – niet alleen door wat ze bereiken, maar ook door wat ze willen worden. Dat gebeurt niet in isolatie, we zijn allemaal op de een of andere manier met elkaar verbonden, dus we kunnen er maar beter bewust, weloverwogen en vriendelijk mee omgaan.
Welk advies heb je voor iemand die Ki Aikido wil proberen?
Ki Aikido traint een ander deel van jezelf dan wanneer je alleen maar over Ki Aikido nadenkt. Kom langs, breng je denkende geest tot rust en bestudeer de oefeningen zonder oordeel. Laat die ervaring achteraf je denken beïnvloeden, in plaats van met verwachtingen te komen.
Begrijp ook dat veel van Aikido onzichtbaar is – je kunt het niet zien, je kunt het alleen voelen. Het is een mysterie om van te genieten!
Wil je nog iets toevoegen?
Ik heb het geluk dat ik in de Schotse Hooglanden woon, een regio die me eraan herinnert dat we maar kleine stipjes zijn in het grote geheel. Aikido beoefenen als de Weg van Harmonie met Universele Energie is je toegewezen plaats vinden in het grootste van alle grote beelden, en dat is volkomen bevrijdend.
James Knight
Lochaber Aikido Club