Ik raakte voor het eerst geïnteresseerd in vechtsporten toen ik negentien was, in 1976. Ik was er niet specifiek naar op zoek, maar toevallig was mijn broer begonnen met kungfu en op een dag ging ik uit nieuwsgierigheid mee. In het begin vond ik het leuk en ben ik een paar jaar gebleven, maar uiteindelijk besefte ik dat het niets voor mij was, omdat ik van nature niet iemand ben die van vechten houdt, en ik merkte steeds meer dat de gewelddadige aspecten niet waren wat ik zocht. Ik had het gevoel dat er meer moest zijn dan dit; het leek allemaal om fysieke techniek en kracht te gaan, en hoewel chi werd genoemd, werd het nooit uitgelegd of onderwezen in relatie tot de technieken.
Nadat ik met kungfu was gestopt, probeerde ik een paar verschillende vechtsporten uit die op mijn pad kwamen, telkens aangetrokken door de wens om meer te leren over deze krachtige energie die chi wordt genoemd, maar elke keer leek het niet te zijn wat ik zocht.
Vele jaren later, in 1985, toen ik 28 was, kwam ik toevallig een flyer tegen voor Ki Aikido-lessen. Ik had nog nooit van Aikido gehoord, maar toen ik naar mijn eerste les ging, besefte ik meteen dat ik had gevonden wat ik zocht. Vanaf de allereerste les leerden we over chi, of zoals het in de Japanse kunsten wordt genoemd, ki. Niet alleen dat, maar Ki Aikido bood ook een manier om met conflicten om te gaan zonder agressie of geweld. De lessen waren gericht maar luchtig, vol energie en plezier. De leraar was ontspannen, bemoedigend en zelfverzekerd; destijds wilde ik graag zoals hij zijn, en jaren later begreep ik dat dit het resultaat was van het ontwikkelen van je ki en het toepassen van de basisconcepten van Ki Aikido.
Ik volgde elke week lessen en al snel besloot mijn leraar dat ik klaar was voor mijn eerste examen. Op dat moment bestond het hoofdkwartier in Somerset nog niet, dus reisde ik naar de Princess Hall in Burnham-on-Sea, waar het examen en de cursus werden gehouden. Ik was sinds mijn kindervakanties in het nabijgelegen Pontins-kamp niet meer in dit gebied geweest – het volstaat te zeggen dat de ervaring op een positieve manier heel anders was!
Niet lang nadat ik mijn examen had afgelegd, kregen we het nieuws dat mijn leraar moest verhuizen. Hoewel ik een andere Ki Aikido-les had kunnen vinden, ging mijn leven een andere richting uit: ik had nu een gezin en was druk bezig met het opzetten van een elektrotechnisch installatiebedrijf. Dit alles vulde mijn tijd, maar ik ben nooit vergeten wat ik door Ki Aikido had geleerd. Een van de redenen waarom het me bijbleef, was dat mijn leraar, voordat hij vertrok, een cursus in de omgeving had georganiseerd. Ik had toen geen idee wat dit betekende, maar de ervaring heeft een blijvende indruk op me gemaakt.
De regionale cursus werd gehouden in Coleshill, een pittoresk dorpje niet ver van waar ik woonde. Afgezien van mijn gele band in Burnham-on-Sea, was mijn ervaring beperkt gebleven tot onze kleine club van ongeveer acht mensen. Plotseling bevond ik me in een groep van ongeveer 50 zwarte banden die vanuit het hele land naar dit kleine dorpje waren gekomen. Ik had nog nooit zoiets gezien, en in het middelpunt van dit alles stonden Sensei Williams en Sensei Margaret. Ik kan me nog steeds voorstellen hoe Sensei de cursus gaf. Sensei Williams had een rechttoe rechtaan manier van lesgeven en maakte het gemakkelijk te begrijpen. Toen hij sprak over de coördinatie van lichaam en geest en hoe het ontwikkelen van je Ki je kan helpen in het dagelijks leven, begreep ik het meteen.
De belangrijkste herinnering die ik aan die dag heb, is dat hij een demonstratie van Aikido gaf waarbij ongeveer tien zwarte banden hem tegelijkertijd aanvielen. Ik zie deze herinnering nog steeds als een kleine video voor me. Op dat moment leek het ongelooflijk dat hij ze allemaal op een kalme, ontspannen manier aanpakte, zonder dat hij nauwelijks leek te bewegen. Ik begreep niet wat ik zag, maar ik wist dat ik getuige was van een grote vaardigheid en ontwikkeling van geest en lichaam die vele jaren had gekost, en het was deze herinnering die de volgende 15 jaar in mijn hoofd bleef hangen.
Het was nu 2005 en het toeval bracht me opnieuw bij Ki Aikido. Ik was op zoek naar iets om een van mijn zoons te helpen en tijdens een van mijn online zoekopdrachten kwam ik een lokale Ki Aikido-club tegen. Ik haalde mijn zoon over om het eens te proberen, en voor ik het wist was ik zelf weer aan het trainen. Het voelde als een geschenk dat ik mijn weg terug had gevonden en ik was vastbesloten om de verloren tijd in te halen. In veel opzichten voelde het alsof ik nooit was weggeweest, alsof je een oude vriend voor het eerst in jaren weer ontmoet en het gesprek gewoon weer oppakt alsof er geen tijd is verstreken. Eén ding was echter veranderd: het hoofdkantoor was opgericht en ik reisde er zo vaak mogelijk naartoe, naast het bezoeken van twee verschillende clubs in de omgeving. Mijn leven leek plotseling gevuld met Ki Aikido. De examens vlogen voorbij en in 2009 deed ik mijn 1e Dan-examen en slaagde.
Ik was nu een zwarte band, maar mijn reis voelde in veel opzichten alsof hij nog maar net was begonnen, omdat ik al lang de wens koesterde om les te geven. Na overleg met Sensei Margaret kreeg ik toestemming om mijn eigen club te openen. Hoewel ik het gevoel had dat ik maar beperkte kennis had, was ik dolblij dat ik anderen kon helpen om de voordelen te ontdekken die ik zelf had gevonden door het beoefenen van Ki Aikido. Voor mij waren die voordelen dat ik mijn leven weer in balans had kunnen brengen. Toen ik weer met Aikido begon, werkte ik heel lange dagen en stond ik onder druk om iedereen tevreden te houden. Ik werkte mezelf kapot, maar ik leek niet te kunnen stoppen. Door Ki Aikido te beoefenen en de regels van coördinatie van lichaam en geest te volgen, kreeg ik weer controle. Ik hoefde niet meer iedereen tevreden te stellen en kon me concentreren op wat ik nodig had om mijn leven op orde te krijgen.
Ik geef nu al 16 jaar les en in die tijd heb ik veel mensen zien blijven en veel mensen zien vertrekken. Ik voel me zeer bevoorrecht dat de mensen die ik les heb gegeven zo divers zijn, een mix van alle lagen van onze samenleving, allemaal met verschillende redenen om te willen leren, maar allemaal met hetzelfde resultaat: ze hebben er baat bij gehad en zijn gegroeid.
Ik begon mijn Ki Aikido-reis in 1985 als een witte band die graag meer wilde leren, en op 15 november 2025 kwam ik bij een nieuw begin toen ik mijn 5e dan behaalde en weer een witte band mocht dragen. Nu ik 2026 inga en terugkijk op de afgelopen 40 jaar, ben ik dankbaar voor elk moment dat deze diepgaande en eindeloos fascinerende kunst mij heeft gegeven, en ik kijk ernaar uit om te blijven leren.
Chris Dolling
Chesham White Hill Ki Aikido Club