Toen mijn 54e verjaardag naderde, merkte ik dat ik behoorlijk te zwaar en niet in vorm was. Ik had regelmatig last van pijn in mijn heupen en knieën. Ik begon me te realiseren dat ik iets moest ondernemen als ik later in mijn leven ernstigere problemen wilde voorkomen. Maar wat?
Een aantal van mijn vrienden deed aan boksen en karate. Een klap in mijn gezicht krijgen? Dat leek me niet bepaald leuk. Ik kende aikido wel, omdat ik het als kind een paar maanden had geprobeerd. Maar toen mijn vader ermee stopte, stopte ik ook. Dus waarom zou ik het niet nog eens proberen? Een snelle Google-zoekopdracht naar clubs bij mij in de buurt leerde me al snel dat er verschillende ‘varianten’ van aikido bestaan. Eén die mijn aandacht trok, was Ki Aikido. Dus, wat is dit precies, en waarin verschilt het?
Er zijn verschillende artikelen op internet te vinden (niet in de laatste plaats op deze website), dus ik zal er hier niet te diep op ingaan. Het volstaat te zeggen dat ‘ki’ vaak wordt gedefinieerd als ‘levenskracht’ of ‘geest’. Het is een onderwerp dat me altijd al heeft gefascineerd, hoewel ik het als wetenschapper met een gezonde dosis scepsis benader. Toch was ik geïntrigeerd. Mijn volgende stap was contact opnemen met mijn plaatselijke club en uitleggen dat ik geïnteresseerd was om te beginnen, maar me zorgen maakte over mijn leeftijd en fysieke conditie. Ik werd uitgenodigd om als toeschouwer een les bij te wonen om te zien wat er gebeurde en of het iets was dat ik zou willen proberen. Dat heb ik gedaan, samen met een vriend die ik had overgehaald om mee te gaan. We werden allebei heel hartelijk ontvangen en al onze vragen werden beantwoord. Aan het einde van de avond hadden we allebei besloten dat dit iets was wat we wilden voortzetten.
Ik moet toegeven dat ik met enige schroom de week erna verscheen, gekleed in lichte sportkleding, mijn lidmaatschap (inclusief verzekering) en lesgeld betaalde, en de mat opstapte voor mijn allereerste les. Ik had me geen zorgen hoeven maken. De andere cursisten – een mix van leeftijden, geslachten en niveaus – zorgden ervoor dat we ons allemaal welkom voelden, en de instructeur (die de Japanse titel Sensei draagt, wat ‘leraar’ betekent) stelde ons gerust dat we niets hoefden – en ook niet moesten – doen waar we ons niet prettig bij voelden. De les begon met opwarmingsoefeningen en enkele Ki-oefeningen. We kregen verschillende Ki-principes te zien, zoals de onbuigbare arm. Dit spul werkt echt! Of het nu fysiek, mentaal of spiritueel is, weet ik nog niet helemaal zeker, maar één ding is zeker: ik kijk ernaar uit om mijn begrip van de principes en beoefening ervan verder te ontwikkelen.
Toen was het tijd voor een theepauze. Thee speelt uiteraard een belangrijke rol in de Japanse cultuur; hier biedt het ons de kans om even op adem te komen en, misschien wel het belangrijkste, te genieten van wat sociale interactie met de Sensei en de andere studenten, weg van de drukte op de mat.
Daarna kwam de aikido. Er werd nogmaals benadrukt dat we niets moesten doen waar we ons ongemakkelijk bij voelden en dat het niet nodig was om elkaar voortdurend op de mat te werpen. Wanneer we met meer ervaren leerlingen werden gekoppeld, werd ons niets anders dan geduld, aanmoediging en vriendelijkheid getoond. Er was geen sprake van ‘de nieuweling een lesje leren’. Respect voor je trainingspartner is zelfs een van de fundamentele principes van aikido.
Ik vertrok die avond vol enthousiasme en keek uit naar mijn volgende les.
Naast de reguliere wekelijkse lessen worden er het hele jaar door ook verschillende seminars en gespecialiseerde cursussen gehouden. Op het moment van schrijven staat er zelfs een speciale ‘No Falls’-cursus op het programma voor mensen die minder mobiel zijn. Deze evenementen bieden de kans om leden en leraren van andere clubs binnen de federatie te ontmoeten en met hen te trainen.
Ik kijk nu uit naar mijn eerste examen – weer zenuwachtig! Maar mijn Sensei zegt dat ik er klaar voor ben, en ik vertrouw op zijn oordeel, dus dan is dat waarschijnlijk ook zo. Wens me succes!
Tot slot: als je ook maar een beetje nieuwsgierig bent, maar bang bent dat je het misschien niet bij kunt houden, neem dan contact op. Kom eens kijken, en probeer het misschien zelfs eens uit. Misschien ontdek je wel een leuk nieuw tijdverdrijf dat goed is voor lichaam, geest en ziel, terwijl je onderweg ook nog eens nieuwe vrienden maakt.
Hoewel ik nog steeds een echte beginner ben, merk ik nu al subtiele veranderingen. Ik sta iets rechter, beweeg met iets meer zelfvertrouwen en gedraag me anders in het dagelijks leven. Mijn evenwicht en coördinatie verbeteren, en ik merk dat ik uitdagingen met een rustigere, positievere instelling tegemoet treed. Dit zijn geen dramatische veranderingen, maar ze zijn wel echt, en ze moedigen me aan om terug te blijven komen om meer te leren.
En dat kan geen kwaad.
Neil Sverdloff
Headquarters club