Op 22 april 2026 heropent Sensei Ian Walters zijn dojo na een lange gedwongen pauze
Twee weken voor de heropening van zijn club is Sensei Walters druk aan het bellen — hij belt de mensen die interesse hebben getoond, om in te schatten wie er daadwerkelijk over de drempel zal komen. Hij is ook net bij de spoedeisende hulp geweest. Het herstel van zijn heupoperatie verliep voorspoedig, totdat hij zes of zeven dagen geleden door een plotselinge pijn in zijn heup naar de röntgenafdeling moest. Alles was in orde – waarschijnlijk gewoon een verrekte spier – maar gewone pijntjes krijgen extra betekenis als je wacht om er zeker van te zijn dat het hele lichaam weer goed functioneert.
Dus: een nieuwe dojo, een schone lei qua gezondheid, en een leraar die zich weer langzaam inwerkt in datgene wat het grootste deel van zijn volwassen leven heeft gevormd.
Hoe het begon
Sensei Walters begon in 1981 met Ki Aikido in Brentford. Daarvoor had hij karate gestudeerd, met plannen om naar Japan te gaan en te trainen onder omstandigheden waarvan hij wist dat ze zwaar zouden zijn. Toen werd zijn karateleraar professioneel en merkte hij vrijwel meteen dat hij niet meer op dezelfde manier werd uitgedaagd als voorheen. Hij ging op zoek naar iets anders.
Een advertentie in een tijdschrift wees hem op een weekendcursus bij Sensei Neil O’Dwyer — vijf uur op zaterdag, vijf uur op zondag. “Absoluut slopend,” herinnert hij zich, “omdat ik nog nooit zoiets had gedaan.” Maar het draaide allemaal om ki, de ontwikkeling van ki, de dingen die karate hem nooit had gegeven. Hij was er helemaal weg van. De week erna ging hij terug met een paar vrienden, en toen had hij zijn besluit al genomen: dit was wat hij wilde doen.
Tijdens dat tweede bezoek vertelde Sensei O’Dwyer dat Sensei Williams een cursus zou komen geven. Sensei Walters had net de pinnen uit zijn gebroken enkel laten halen en hij kwam opdagen met een gezwollen voet en geen idee waar hij aan begon. Hij herinnert zich dat hij toekeek hoe Sensei Williams zijn assistent te grazen nam en dacht: “God, wat is die vent krachtig.” Toen raakte Sensei hem nauwelijks aan en lag hij op de grond, giechelend, zonder te weten hoe hij daar terecht was gekomen.
Na de cursus, tijdens het diner, zei Sensei Williams: “Geef me je voet.” Sensei Walters legde die op zijn schoot. Sensei stak zijn duimen erin – het deed verschrikkelijk pijn – en de zwelling zakte weg en kwam nooit meer terug. Dat was het moment. Hij was volledig verkocht.
Na het werk
Toen Sensei O’Dwyer vertrok, moest Sensei Walters – destijds een bruine band – de lessen in Brentford draaiende houden, meer uit noodzaak dan uit ambitie.
In 1988 verhuisde hij naar Somerset.
Waarom? Omdat sommige mensen Sensei net hadden verlaten en Sensei Walters het gevoel had dat hij slecht was behandeld. “Ik wilde hem gewoon steunen en doen wat ik kon om te helpen.”
Voor de rest van ons die later met Aikido zijn begonnen, is het de moeite waard om te onthouden dat sommige van onze leraren hun leven hebben ontworteld om daar te zijn.
De jaren als assistent van Sensei waren, in de woorden van Sensei Walters, de meest uitdagende en spannendste periode van zijn leven. Gevraagd hoe hij van die jaren heeft geprofiteerd, komt het antwoord zonder aarzeling: hij werd rustiger, meer ontspannen, zelfverzekerder.
Rond 1999 of 2000 verhuisde hij naar Northampton. De training bleef altijd centraal staan, zelfs toen het leven het moeilijk maakte.
Waar het voor dient
De interessante vraag, voor iedereen die dit al lang doet, is niet of ze het leuk vinden. Iedereen kan een paar jaar plezier beleven aan iets. De interessante vraag is waarom ze blijven.
Wat vindt Sensei Walters het leukst aan de training? “Gewoon alles.”
De belangrijkste les uit zijn tijd met Sensei? Hij kan er niet één noemen – elk antwoord dat hij bedenkt, doet hem aan nog drie andere denken. Wat betekent Sensei voor hem? “Ik heb enorm veel bewondering voor die man. Aikido heeft mijn leven veranderd. Het is het belangrijkste in mijn leven geworden.”
Waarom blijft hij doorgaan, na al die jaren, ondanks blessures en gedwongen pauzes? Omdat hij een belofte heeft gedaan. Geen formele – niemand heeft hem dat gevraagd – maar de belofte is er toch. Als assistent van Sensei voelt hij dat hij het werk moet voortzetten.
En tegen een beginner – waarom zou iemand ermee beginnen? Zijn antwoord is rustig en bescheiden: het kan hen naar een rustigere wereld leiden. Het kan hen veerkrachtiger maken.
Veerkracht, op de proef gesteld
Dat woord – veerkracht – klinkt anders in de context van de afgelopen jaren. Sensei Walters geeft toe dat hij erg gefrustreerd is geweest. Maar hij wist ook, al die tijd, dat wat er ook gebeurde, hij door zou gaan met Aikido. De training, denkt hij, heeft voorkomen dat hij te depressief werd. Zonder die training, zegt hij, zou het veel moeilijker zijn geweest. Daar is hij zeker van. “Aikido verandert je leven.”
Hij belooft niet dat hij mensen zal rondgooien tijdens de komende groepscursus. Het is lang geleden. Maar hij hoopt erbij te zijn.
Ondertussen belt hij met mensen die interesse hebben getoond in zijn nieuwe club, regelt hij de kleine dingen die geregeld moeten worden en maakt hij zich klaar om opnieuw te beginnen. Een belofte, stilletjes nagekomen.